من،
حتی قدر همان آدم برفیِ بازی های کودکانه حرم هم نبودم...
آفتاب را که دیدند...
.
.
همه آب شدند.
بعد نوشت :
دلم یک دل سیر گریه میخواهد در آغوش مهربانِ شمس الشموس...
به هیـــــــچ روزی پس ات نمـــــی دهم !
به هیـــــچ ساعتــی
به هیـــــچ دقیقـــه ای
به هیــــچ ، هیچــــــــــی !
به هیچ، همه ای !
سخت چسبیـــــده ام تمامـــت را ...
پ ن :
اجـــازه دهید گاهـــی نقطه چین هایــم مزه مزه کنند حس شنوایی مخاطب خاصم را...
پ پ ن:
در سفریم، اما دلم تنگ خانه است. همانجا که انبوهی از خاطرات مان نهفته است.
خانه من و همخانه ام.
گرچه روئیدن و بالندگی، مطلوب تمامی خلائق است، اما این مهم ممکن نیست مگر با مشقت.